Με λαμπρότητα τιμήθηκε στην Κάλυμνο η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό στην περιοχή "Καλυμνιά"(video)

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης εορτάστηκε τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026 η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, στην Κάλυμνο.
Επίκεντρο του εορτασμού ήταν ο ομώνυμος τρισυπόστατος Ιερός Ναός, στην τοποθεσία «Καλυμνιά», όπου το πρωί τελέστηκε πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ. Παϊσίου.
Ο Σεβασμιώτατος πλαισιώθηκε από ιερείς της νήσου, ενώ στον πανηγυρικό εκκλησιασμό συμμετείχε πλήθος πιστών, οι οποίοι προσήλθαν για να τιμήσουν τον μεγάλο Άγιο της Ορθοδοξίας και να ζητήσουν τη χάρη και την ευλογία του.
Η παρουσία των πιστών και η κατανυκτική ατμόσφαιρα στον πανηγυρίζοντα ναό ανέδειξαν για ακόμη μία χρονιά τη βαθιά ευλάβεια και την ιδιαίτερη τιμή που τρέφει ο καλυμνιακός λαός προς τον Άγιο Νεκτάριο.
Δείτε παρακάτω βίντεο και φωτογραφικό υλικό από την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, μέσα από τον φακό του Μάμα Χαραμαντά.


















Ο βίος του Αγίου Νεκταρίου – Από την ταπεινή καταγωγή στην αγιότητα
Ο Άγιος Νεκτάριος, Επίσκοπος Πενταπόλεως, γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης, από τον Δήμο και τη Βασιλική Κεφάλα, και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος.
Σε ηλικία μόλις 14 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος και στη συνέχεια ως παιδονόμος στο σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Χίο, όπου από το 1866 έως το 1876 υπηρέτησε ως δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λίθειο.
Το 1876 εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή Χίου, λαμβάνοντας το όνομα Λάζαρος. Στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο και έλαβε το όνομα Νεκτάριος, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη γραμματεία της Μητροπόλεως.
Το 1881 μετέβη στην Αθήνα, όπου με τη στήριξη του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου Δ΄ σπούδασε Θεολογία, λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1885. Έναν χρόνο αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε καθήκοντα γραμματέα και ιεροκήρυκα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ενώ διετέλεσε και πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο.
Στις 15 Ιανουαρίου 1889 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Η σημαντική πνευματική και ποιμαντική του δράση τον ανέδειξε σε εξέχουσα εκκλησιαστική προσωπικότητα, με αποτέλεσμα να θεωρείται ένας από τους επικρατέστερους υποψηφίους για τον Πατριαρχικό Θρόνο Αλεξανδρείας.
Ωστόσο, εξαιτίας συκοφαντιών και φθονερών εισηγήσεων προς τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο ταπεινός Νεκτάριος επέλεξε να επιστρέψει στην Ελλάδα, προκειμένου να μην προκαλέσει στενοχώρια στον γέροντα Πατριάρχη.
Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Εύβοια (1891-1893) και στις περιοχές Φθιώτιδας και Φωκίδας (1893-1894), ενώ από το 1894 έως το 1904 διετέλεσε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα.
Αξιοσημείωτο είναι ότι, μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Σωφρονίου το 1899, του προτάθηκε να αναλάβει τον Πατριαρχικό Θρόνο Αλεξανδρείας, πρόταση την οποία ο ίδιος αρνήθηκε.
Τα κηρύγματά του συγκέντρωναν πλήθος κόσμου, που προσέτρεχε για να ακούσει τον γεμάτο σοφία, αγάπη και πνευματικότητα λόγο του.
Το 1904 ίδρυσε γυναικεία Ιερά Μονή στην Αίγινα, αναλαμβάνοντας προσωπικά τη διοίκησή της. Το 1908, μετά την παραίτησή του από τη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, εγκαταστάθηκε οριστικά στη Μονή, αφιερώνοντας τη ζωή του στην προσευχή, την πνευματική καθοδήγηση και τη διακονία.
Υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, με έργα κυρίως θεολογικού και πνευματικού περιεχομένου, ενώ η ταπεινοφροσύνη, η ανεξικακία και η φιλανθρωπία του αποτέλεσαν χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αγίας προσωπικότητάς του.
Ο Άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη στις 8 Νοεμβρίου 1920, στο δωμάτιο 2 του Αρεταίειου Νοσοκομείου της Αθήνας. Η φήμη της αγιότητάς του είχε ήδη εξαπλωθεί, καθώς κατά τη διάρκεια της ζωής του αλλά και μετά την κοίμησή του συνδέθηκε με πλήθος θαυματουργικών γεγονότων.
Το ιερό σκήνωμά του μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, την οποία ο ίδιος είχε ιδρύσει. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του πραγματοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1953, ενώ στις 20 Απριλίου 1961, με Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναγνωρίστηκε επίσημα ως Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου παραμένει ζωντανή στις καρδιές των πιστών, ως διαχρονικό σύμβολο ταπεινοφροσύνης, υπομονής, αγάπης και ακλόνητης πίστης στον Θεό.
























