Φιλόλογος
«Τι να φταίει η Βουλή, τι να φταιν’ οι εκπρόσωποι έρημοι και απρόσωποι» τραγουδάει ο Σαββόπουλος. Έχει δίκιο ο Νιόνιος, φταίει η ξερή η κεφαλή μας που τους ανεχόμαστε. Και έτσι ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο «έγκλημα» εξετελέσθη.
Άλλωστε, τ’ ομολόγησε τρόπον τινά και ο Πρωθυπουργός. «Ο στόχος επετεύχθη» είπε και αναχώρησε για την αλλοδαπή, όπου περιχαρής εδέχθη τα συγχαρητήρια του ξένου παράγοντα και του διεθνούς Τύπου, καθώς η Ελλάδα, η πρώτη «ορθόδοξη» χώρα, κατά τα λεγόμενά τους, θέσπισε πολιτικό γάμο ομοφυλοφίλων (με τα τραγικά επακόλουθα για τον λαό της: την ανατροπή του οικογενειακού δικαίου, τα δικαιώματα των παιδιών που θα μεγαλώσουν με σύγχυση για τα γονεϊκά πρότυπα, την εμπορευματοποίηση της μητρότητας και την εισαγωγή της ουδέτερης γονεϊκότητας). Απορώ αν είναι η Ελλάδα, δηλ. το ελληνικό κράτος, ορθόδοξη χώρα. Προ πολλού, από την εποχή της βαυαροκρατίας, δηλ. εν τη γενέσει του, το ελληνικό κράτος αποκόπηκε από τις ελληνορθόδοξες ρίζες του. Υιοθέτησε μια απομίμηση ορθόδοξου βυζαντινού τυπικού και δημιούργησε μια ελεγχόμενη Εκκλησία, η οποία οφείλει να μην υπερβαίνει ποτέ τα όρια που θέτει εκείνο, αν θέλει να χαίρει προνομίων. Τα υπόλοιπα περί κρατούσας θρησκείας είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».
Και όμως, προς πείσμα των καιρών και των θεριών, ο λαός κράτησε το ορθόδοξο και ελληνικό φρόνημα. Και κάπως έτσι εξηγείται ο νεοελληνικός διπολισμός μας. Ο Έλληνας αγαπά την πατρίδα του, αλλά αδιαφορεί για το κράτος του. Η πατρίδα και η θρησκεία είναι έννοιες αλληλένδετες στο υποσυνείδητό του. Με το κράτος του ο Νεοέλληνας έχει μια σχέση τραυματική από την Τουρκοκρατία και μετά από τη Βαυαροκρατία, τη ρουσφετοκρατία έως τη σύγχρονη οικογενειοκρατία. Αυτός λοιπόν, ο ορθόδοξος ελληνικός λαός αντιτίθεται στη συντριπτική πλειοψηφία του στους δικαιωματισμούς των ΛΟΑΤΚΙ και στην woke culture , την κουλτούρα της αποδόμησης, που ενστερνίζεται ο μεταμοντερνισμός της εποχής μας, γιατί διαισθάνεται ότι απειλούνται οι ελληνορθόδοξες οικογενειακές παραδόσεις του.
Βέβαια, όσο τα συζητάμε όλα αυτά, το πανίσχυρο λόμπι της ΛΟΑΤΚΙ Κοινότητας αποκτά ισότητα στον πολιτικό γάμο και δικαίωμα τεκνοθεσίας. Άραγε, δεν τους κάλυπτε πλήρως το σύμφωνο συμβίωσης; Ασφαλώς και τους καλύπτει. Αλλιώς, αν δεν κάλυπτε νομικά ένα ζευγάρι, straight ή gay, γιατί να το έχει επιλέξει ο «πρώτη φορά Αριστερά» τέως Πρωθυπουργός; Δυστυχώς, αφελώς κάποιοι ΛΟΑΤΚΙ νομίζουν ότι το σύνδρομο κατωτερότητας, κοινώς κόμπλεξ, ή η αμηχανία που τους προκαλεί η σεξουαλικότητά τους, η άρνηση της φυσιολογίας τους, θεραπεύεται με νομικές συμβάσεις. Στο μεταξύ το πρώτο ζευγάρι περιμένει τον Δήμαρχο Νέας Σμύρνης να το «νομιμοποιήσει».
Για να κλείσουμε ταμείο, έχουμε και λέμε: η ΝΔ και κυρίως το ΠΑΣΟΚ στραπατσαρίστηκαν στην ψηφοφορία, ο Πολάκης μπορεί να κατέβει στο νησί με το κούτελο καθαρό, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα «απολειφάδια» του περιέσωσαν το νομοσχέδιο από την καταψήφιση, πιστοί στην αποδόμηση των πάντων. Τα κόμματα της Δεξιάς τρίβουν τα χέρια τους από τον αέρα που φουσκώνει τα ποσοστά τους, με διάχυτη την υποψία του πολιτικού καιροσκοπισμού, που ενίοτε γυρίζει μπούμερανγκ, το ΚΚΕ έδειξε σοβαρότητα, χωρίς να το βαραίνει η υποψία ότι αλληθωρίζει προς την Εκκλησία, προς άγραν ψηφοφόρων. Οι σαμαρικοί βουλευτές που καταψήφισαν δείχνουν τα δόντια τους σε μια ΝΔ που απομακρύνεται από τη μεγάλη δεξαμενή των παραδοσιακών συντηρητικών ψηφοφόρων της. Οι απέχοντες έδειξαν ολιγοψυχία, διότι σε κρίσιμες στιγμές δεν μπορείς να είσαι και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα. Δυστυχώς, εμετρήθησαν λίγοι, αν και «οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μία κάποια λύσις».
Ακόμα και ο Ανώτατος Άρχων, η Εξοχωτάτη κ. Πρόεδρος, πέταξε το προσωπείο και έδειξε τις προτιμήσεις της, αυτές που την συμβούλευαν να κρύβει όσο είναι Αρχηγός του Κράτους. Πρώτα αφαίρεσε την Ελληνική Σημαία και τις Εικόνες από το γραφείο της, μετά φήμες την ήθελαν να έχει εγκατασταθεί εντός των Βασιλικών Ανακτόρων και ενοχλούνταν ο συμπαθέστατος συμβίος της-σύμφωνο συμβίωσης και εδώ- απ’ τα βαριά καρφιά των τσαρουχιών και των στιβανιών των Ευζώνων (ας τα αντικαταστήσει με σπορτέξ που είναι αθόρυβα), και τέλος, πανηγύρισε με μέλη της ΛΟΑΤΚΙ τον νέο νόμο, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα ότι έπρεπε, έστω και προσχηματικά, να είναι αμέτοχη, αφού η κοινωνία δεν είναι διχασμένη, είναι ως επί το πλείστον αντιτιθέμενη προς το νομοθέτημα. «Άριστα» επιτελεί τον ρόλο της ως εγγυήτρια της ενότητας του Έθνους! Μην ξεχάσουν τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου να της δώσουν να απαγγείλει το Σύμβολο της Πίστεως την Κυριακή της Ορθοδοξίας!
Τέλος, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, εμφανίστηκαν και οι Εφιάλτες, ώστε «και οι Μήδοι επιτέλους να διαβούνε». Και Εφιάλτες διαθέτει μπόλικους η Εκκλησία από αρχαιοτάτων χρόνων. Και ο Ιούδας ανήκε στον πυρήνα των δώδεκα μαθητών και η Πόλις εάλω εκ των έσω. Άρχισαν λοιπόν, κάποιοι εξ Αμερικής ορμώμενοι, μεγαλόσχημοι τιτλούχοι κληρικοί να αρθρογραφούν στον αθηναϊκό τύπο υπέρ του νομοθετήματος, εισάγοντας καινά δαιμόνια με επιχειρήματα για χαρτί τουαλέτας. Αυτούς θα τους αναλάβει ο Ύψιστος, όταν θα έρθει η ώρα τους. Και ας μη λησμονούμε ότι αυτό είναι η μόνη βεβαιότητα του μέλλοντός μας.
Και έτσι βυθισμένος στην κατάθλιψη μιας ακόμα «ήττας», αποφάσισα να συμβιβαστώ με την νέα πραγματικότητα. Και τότε θυμήθηκα. Ναι, μεγάλη ευλογία και κατάρα συνάμα η μνήμη. Θυμήθηκα τον μύθο του τυράννου Αρδιαίου που τον καταξέσκισαν απάνω στους αγκαθωτούς ασπαλάθους, καθώς τον οδηγούσαν στα Τάρταρα. Ναι, η ύβρη πάντα τιμωρείται. Ό τι προσβάλλει τη φύση είναι υπέρβαση του μέτρου και κανόνας είναι η τιμωρία του . Όσους ξεπερνούν το μέτρο, η ίδια η ζωή τους τιμωρεί. Στην περίπτωσή μας, όχι για τις επιλογές τους, αλλά θα τιμωρηθούν από τα ίδια τ’ αθώα θύματα των επιλογών τους. Και όσο για τους εκπρόσωπους, τους έρημους και απρόσωπους, πόσοι από αυτούς πιστεύετε ότι θα κατορθώσουν να παραμείνουν στα βουλευτικά έδρανα τα επόμενα χρόνια;
Θυμήθηκα και το μυθικό πτηνό τον Φοίνικα. Ναι, η Ελλάδα ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της. Αυτή είναι η μοίρα της η αενάως επαναλαμβανόμενη. Αρκεί η μοίρα αυτή να μην ατονεί στην μνήμη. Όσο η μνήμη αντιστέκεται στη λήθη, πάντα θα υπάρχει ελπίδα.
Θυμήθηκα και τον Μακρυγιάννη. Και κάθε φορά που αισθάνομαι τη μοναξιά του Γένους μου να με στοιχειώνει, αρπάζω από τη βιβλιοθήκη μου τα Απομνημονεύματά του και τα λόγια του τα ρωμαίικα σταλάζουν βάλσαμο στην ψυχή μου.
Ο Μακρυγιάννης, μήτε Προφήτης μήτε Άγιος ήταν. Έλληνας όμως ατόφιος ήταν, με τα καλά και τα κακά της ράτσας μας. Γράφει: «ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά». Και αλλού πάλι: «Αν θέλωμεν το λίγο να γένει μεγάλο, πρέπει να λατρεύωμεν Θεόν, ν’ αγαπάμε πατρίδα, να ‘χωμεν αρετή, τα παιδιά μας να τα μαθαίνωμεν γράμματα κι ηθική». Και το επίκαιρο: «είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί».
Ναι, μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη, δεν είναι ούτε ορθόδοξο ούτε ελληνικό το φρόνημα το μίζερο της ηττοπάθειας. Πιο δυνατοί γινόμαστε μέσα από τα δύσκολα.
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ