Από το *Γιώργο Κουλιανό του Μιχαήλ, εκπαιδευτικό – ποιητή(τόπος γεννήσεως Κάλυμνος, τόπος διαμονής Ιωάννινα), λάβαμε εποστολή που αποτελεί απάντηση στην κριτική κατά του Ποθητού Μαγκούλια για άρθρο του με τίτλο “Ακέφαλη (;) Τοπική Εκκλησία”
Παραθέτουμε παρακάτω τη επσιτολή του Γ.Κουλιανού :
Αγαπητοί συμπατριώτες, δεν συνηθίζω να βγαίνω στα μέσα για να υποστηρίξω ή να ψέξω απόψεις.
Όμως εδώ, στο συγκεκριμένο θέμα, επειδή κάποια πράγματα ξεφεύγουν από τα όρια ανοχής του ανήσυχου αναγνώστη, αποφάσισα να αντιδράσω.
Αλγεινότατη εντύπωση, λοιπόν, μου προκάλεσε η ταχύτατη, αγχωμένα σφοδρή κι ωσάν “ενορχηστρωμένη” αντίδραση προσώπων και παραγόντων, καθόλα αξιοσέβαστων ένδον κι έξω της νήσου, σε σχόλιο του κυρίου Ποθητού Μαγκούλια αναφορικά με τον Μητροπολίτη Καλύμνου, Λέρου και Αστυπάλαιας και τις ποικίλες απουσίες του.
Διάβασα με ενδιαφέρον κι αρκετή υπομονή και τα τέσσερα σχόλια – κριτικές στην τοποθέτηση του τ. Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου.
Η γενική εκτίμηση που αποκόμισα, συμπατριώτες, είναι η εξής: Πιο πολύ σαν ιδανική ευκαιρία εξέλαβαν οι επιστολογράφοι για μια ιδανική σκιαγράφηση του πορτρέτου του Ποιμένος, παρά σαν αφορμή για μια απάντηση – αντίδραση προς τον “επιτιθέμενο”.
Διάβασα προσεκτικά το σημείωμα του κυρίου Μαγκούλια. Ομολογώ – και δεν είναι άποψη μονάχα συναδέλφου – πως το βρήκα αιτιολογημένο, ευθύ και προσεκτικά διατυπωμένο. Αρχικά οριοθέτησε τον ρόλο του Επισκόπου και στη συνέχεια επεσήμανε συγκεκριμένα κενά που παρατήρησε στην άσκηση αυτού του ρόλου, και δη σε μια κρίσιμη συγκυρία, κατά την οποία – και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο – η παρουσία του στο νησί ήταν επιβεβλημένη.
Παρακολουθώντας, αν και μακριά από το νησί, εκ του σύνεγγυς τα όσα συμβαίνουν εκεί, δεν κρύβω πως διαπίστωσα κι εγώ ( και απόρησα ) με τούτο το έλλειμμα εποπτείας και άσκησης επιρροής του Ποιμενάρχη προς τους ιερείς της Καλύμνου.
Άλλωστε, φαντάζομαι πως είναι κοινό μυστικό ότι οι γενικές απαγορεύσεις, λόγω της υγειονομικής κρίσης, δεν άρεσαν σε μερίδα του κλήρου και δεν περιόρισαν ιδιαίτερα τις δραστηριότητές του. Αναρωτιέμαι, μεταξύ άλλων, τι επιπτώσεις διοικητικές ή άλλες είχε η ασύγγνωστη και τυχοδιωκτική συμπεριφορά γνωστού ιερέως, που “δόξασε” πριν μερικούς μήνες με την “επανάστασή” του το νησί στο Πανελλήνιο.
Ο Μητροπολίτης, αγαπητοί και σεβαστοί “θυμωμένοι” συμπατριώτες, πράγματι δεν χρειάζεται ή δεν θα έπρεπε να χρειάζεται τέτοια υπερασπιστικά σημειώματα. Εξ όσων γνωρίζω, είναι ένας άξιος κι αγαπητός ποιμενάρχης, με αξιόλογη φιλανθρωπική δράση. Αυτή όμως δεν χρειάζεται να τη διατυμπανίζει και να την προπαγανδίζει κανείς, και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο και κυρίως με αυτή την αφορμή.
Επί της αιχμής δε του σχολιασμού του κυρίου Μαγκούλια, φρονώ πως δεν δόθηκε ουσιαστική απάντηση. Αντ’ αυτής, επαναλαμβάνω, έσπευσαν οι γράφοντες , λες και διατάχθηκαν, να “σφραγίσουν” σε “αεροστεγές ανέγγιχτο” τον Σεβασμιότατο.
Και μια τελευταία ερώτηση προς τους “διαμαρτυρομένους”: Πού βρίσκεστε αλήθεια κύριοι όταν προκύπτουν σοβαρότατα ζητήματα κοινωνικής συνοχής, ασφάλειας και υγείας στο νησί; Πού βρίσκεστε, όταν ο δημόσιος διάλογος επ’ αυτών και άλλων ζητημάτων που αφορούν στο νησί όζει;
Δεν έχω αυταπάτες. Γνωρίζω πόσο τούτος ο λαός κολλάει σαν πεταλίδα πάνω στα Θεία και τους εκπροσώπους τους. Γνωρίζω πόσο ευερέθιστα είναι τα αντανακλαστικά όταν “αγγίζονται” ζητήματα Εκκλησιαστικής τάξης. Χρειάζεται, όμως, επιτέλους να υποχωρεί το συναίσθημα κάποιες φορές και να επικρατεί ορθολογισμός. Οι καιροί και οι συνθήκες, επιτέλους, το επιβάλλουν! Χρειάζεται επίσης μεγαλύτερη νηφαλιότητα κι ευθυκρισία, ειδικά από πρόσωπα που απολαμβάνουν κύρος κι αποδοχή στην τοπική κοινωνία.