Υπάρχουν στιγμές που ο λόγος αδυνατεί να αποδώσει το μέγεθος της συγκίνησης και της ιστορικής βαρύτητας ενός γεγονότος. Κι όμως, ένας φίλος αναγνώστης κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο: μέσα σε λίγες μόλις γραμμές, να συμπυκνώσει το συναίσθημα, το δέος και τη συλλογική μνήμη ενός ολόκληρου τόπου. Με λόγο λιτό αλλά βαθιά ποιητικό, περιεκτικό αλλά συνάμα συγκλονιστικό, αποτύπωσε το πάνδημο «ύστατο χαίρε» της Καλύμνου προς τον μεγάλο ευεργέτη της, Γιάννη Χαλίκο, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026
Σε αυτό το μικρό σε έκταση αλλά μεγάλο σε νόημα κείμενο, ξεδιπλώνεται η σιωπή που έγινε κραυγή, το πένθος που μετατράπηκε σε περηφάνια και η απώλεια που σφραγίστηκε με τιμή και ευγνωμοσύνη. Είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η δύναμη της γραφής δεν μετριέται με τον όγκο των λέξεων, αλλά με το βάθος των συναισθημάτων που γεννά.
Όπως αναφέρει ο φίλος αναγνώστης :”Στην μνήμη του λοιπόν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω με τα μέσα που έχω. Ένα ευχαριστώ είναι για όσα έκανε στο νησάκι“. Το παραθέτουμε αυτούσιο παρακάτω
Επιλογος
Μάνα γη σωπασες, μαζί και τα παιδιά σου.
Αυτή η εκκωφαντική σιωπή μου τρύπησε το τύμπανο.
Δεν άκουγα, δεν μιλούσα, μόνο ένιωθα.
Ένιωθα να πέφτουν δυναμίτες που έμοιαζαν με χειροκρότημα, ένιωθα ένα χειροκρότημα σαν δυναμίτη και κάπου εκεί μαυροφορεμένοι να ψιθυρίζουν υπερήφανα τον εθνικό ύμνο.
Το δέος κρεμασμένο στα βράχια σου,
Το νερό της θάλασσας που σε αγκαλιάζει,έμοιαζε πλημμύρα από δάκρυα.
Εδιωξες τα σύννεφα και μας στόλισες τον ήλιο, να ζεστάνει τις καρδιές μας, την ώρα που πάγωνε ο χρόνος.
Μας προίκισες με αξιοπρέπεια και σεβασμό,
Δύναμη μας χάρισες να (από)χαιρετήσουμε τον πρωτογιό.
Στην μνήμη του άξιου τέκνου της Καλυμνου, Ιωάννη Χαλικου
Του ‘πρώτου γιου’ που έζησε για να μας διδάξει.
Παντοτινή να είναι η μνήμη του, να συντροφεύει όλους τους Καλύμνιους στους αιώνες.
Στην μνήμη του λοιπόν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω με τα μέσα που έχω. Ένα ευχαριστώ είναι για όσα έκανε στο νησάκι